Actualidad·Familia·Infancia·Uncategorized

¡Que el Coronavirus no te quite el sueño!

Queridas familias, 

ya estamos en la tercera semana de confinamiento en casa y la atención psicológica del Programa Prenatal sigue acompañando, sosteniendo e informando a las familias de los más pequeños y pequeñas en formas cada vez más creativos de telecomunicaciones (teléfono, videollamadas, grupos de Whatsapp, mail…), ¡ya que el aislamineto con niños y niñas puede ser agotador y muy exigente! 

Los bebés y los niños pequeños nos demandan muchisima energía, ya que son los menos autónomos en satisfacer sus necesidades de cuidado, estimulación, relajación y vinculación. En esta situación de emergencia sanitaria los adultos no disponemos de los habituales recursos (naturaleza, relaciones humanas, autocuidado, tiempo de autodedicación, deporte activo), para recargarnos las pilas. 

En particular, las madres del Programa Prenatal me comentan que los bebés a menudo se están saltando las horas de las siestas y que al despertar muy tarde por la mañana (¡como sus madres y padres!) aguantan hasta noche avanzada, irritables y con muchas rabietas, picando comida todo el día y rechazando las comidas habituales. 

Para saber cómo actuar para evitar que esto pase, os dejo un breve documento elaborado por el Grupo Pediátrico de la Sociedad Española de Sueño con pautas sencillas para bebés, niñas, niños y adolecentes. 

Esta alternación de los horarios habituales, relacionada con las medidas de confinamiento en casa, puede volver muy caótico neustro reloj biológico y alterar el sueño y el estado de ánimo de grandes y, (sobre todo) de los más pequeños. 

¡Buena lectura y sereno descanso! 

Carla Console
Psicóloga del Programa de Atención Prenatal y Perinatal


Que o coronavirus non che quite o sono!

Queridas familias,
xa estamos na terceira semana de confinamento na casa e a atención psicolóxica do Programa Prenatal segue acompañando, sostendo e informando ás familias dos máis pequenos e pequenas en formas cada vez máis creativas de telecomunicacións (teléfono, videochamadas, grupos de Whatsapp, mail…) xa que o illamento con nenos e nenas pode ser agotador e moi esixente!

Os bebés e os nenos pequenos demandan moitísima enerxía, xa que son os menos autónomos en satisfacer as súas necesidades de coidado, estimulación, relaxación e vinculación. Nesta situación de emerxencia sanitaria os adultos non dispoñemos dos habituais recursos (natureza, relacións humanas, autocoidado, tempo de autodedicación deporte activo), para recargarnos as baterías.

En particular, as nais do Programa Prenatal coméntanme que os bebés a miúdo saltan as horas das sestas e ao despertar moi tarde pola mañá (coma as súas nais e pais!) aguantan ta noite avanzada, irritables e con moitas perrenchas, picando comida todo o día e rexeitando as comidas habituais.

Esta alteración dos horarios habituais, relacionada coas medidas de confinamento en casa, pode volver moi caótico o noso reloxo biolóxico e alterar o sono e o estado de ánimo de grandees, e (sobre todo) dos máis pequenos.

Para saber como actuar para evitar que isto pase, déixovos un breve documeto elaborado polo Grupo Pediátrico da Sociedade Española do Sono con pautas sencillas para bebés, nenas, nenos e adolescentes.

Boa lectura e sereno descanso!

Carla Console
Psicóloga do Programa de Atención Prenatal e Perinatal

Abuso Sexual·Adolescencia·Familia·Infancia·Meniños

A atención a Vítimas de Abuso Sexual

Ilustración de Jane Massey:
https://www.janemassey.co.uk

O abuso sexual é un monstro invisible co que convivimos como sociedade e que mantén cada día baixo as súas fauces a centos de nenas, nenos, mulleres e homes, que sofren, a miúdo dentro da súa propia familia ou seres próximos, as consecuencias devastadoras da súa chegada. O monstro do abuso sexual non se limita a causar feridas físicas nas súas vítimas, senón que chega para quedarse e instalarse nas súas vidas, é coñecedor de que para as súas vítimas xa nada volverá a ser o mesmo e precisamente aí reside gran parte do seu poder, causando unha ferida aberta que afecta a todos os eidos, e que é a miúdo obviada pola propia familia ou reforzada polo tabú e a culpa, unha ferida que se infecta unha e outra vez durante os procedementos xudiciais, demasiadas veces fríos e pouco empáticos, unha ferida enquistada que as institucións e a sociedade descoñecen ou que a miúdo simplemente non queren, confunden ou non saben ver e o que é peor, carecen de ferramentas para curala.  

Como si de un mecanismo perverso se tratase, a ausencia de protocolos e recursos para facerlle fronte alimenta ao monstro do abuso sexual e reforza a súa instalación na sociedade, pois promove o silencio das vítimas, das familias e das institucións, dándolle sensación de liberdade e impunidade. Deste xeito, as vítimas e as familias a miúdo calan posto que non saben a quen pedir axuda, as escolas carecen de medios e coñecementos para detectalo, as unidades médicas non son quen de facerlle fronte, e os procedementos xudiciais a miúdo rematan en xuízos falidos por falta de probas que confirmen o abuso e a violencia sexual, ou rematan con persoas que a pesar de ser recoñecidas como vítimas, regresan ás súas casas inmersas nun auténtico inferno emocional sen ninguén que as axude. 

Conscientes do feito de carecer de armas que nos permitan loitar contra esta terrible e complexa realidade, que afecta a tantas persoas, pequenas e maiores, e en definitiva a todos como sociedade, a Fundación Meniños decidiu unir os seus esforzos e deseñar un programa de intervención para persoas vítimas de abuso e violencia sexual especializado e baseado na evidencia científica, para o que formou a un equipo de psicólogas e psicólogos experimentados das catro provincias da Comunidade Autónoma de Galicia. A formación foi capitaneada polo recoñecido experto en abuso sexual do panorama nacional, F. Javier Aznar quen se encarga á súa vez de continuar supervisando o programa , xunto á Dirección Técnica da Fundación. Este programa foi  presentado á Xunta de Galicia, Secretaría Xeral de Igualdade e Consellería de Familia,  que promoveu a súa implantación do programa en toda a Comunidade Galega,  establecéndose as sedes de terapia nas cidades de A Coruña, Ourense, Vigo e Lugo, prestando axudas económicas para os desprazamentos para todas aquelas persoas que vivan fóra destas cidades e así o precisen. 

Ilustración de Jane Massey:
https://www.janemassey.co.uk

O programa de intervención en abuso sexual vai dirixido a todas as persoas vítimas de abuso sexual que amosen un desaxuste emocional e/ou de conduta como consecuencia do abuso. Asemade, o programa ten como destinatarios tamén aos familiares non agresores e ás principais persoas responsables do coidado dos nenos e das nenas, xa que cumpren un papel fundamental na súa recuperación; e a todos aqueles equipos profesionais da rede que traballan na contorna das nenas, nenos, adolescentes e mulleres abusadas.

O procedemento de intervención consiste na axuda psicolóxica brindada no contexto dunha relación segura e voluntaria, e as intervencións están fundamentadas seguindo a evidencia científica dentro do campo da psicoloxía e a atención socio-sanitaria. Os obxectivos principais radican no desenvolvemento dun contexto de seguridade e de prevención de novas situacións de traumatización, acompañamento do nena e da nena e das persoas adultas coidadoras na adquisición de información e habilidades para afrontar as consecuencias do abuso, a elaboración dunha narrativa adecuada do trauma e a promoción da integridade da identidade e benestar bio-psico-social da nena, neno, adolescente ou persoa adulta. O desenvolvemento do tratamento baséase na estrutura do modelo cognitivo-de conduta focalizado no trauma, pero integrado dentro dunha aproximación dialóxica e recursiva, centrada no ritmo e necesidades da persoa abusada e no establecemento dunha relación terapéutica segura e próxima, recorrendo a técnicas derivadas da terapia narrativa e da terapia familiar baseada no apego.

En canto á duración do programa, desenvólvese nun rango de entre 10 e 25 sesións -dependendo das necesidades da persoa usuaria-, durante o cal é básico acceder á representación que as vítimas e a súa contorna fixeron do que ocorreu, desculpabilizalos, e limitar o impacto das distorsións cognitivas e mecanismos de defensa que afectan a unha boa evolución. Dentro deste marco, a intervención implica os seguintes pasos:

-Proceso de avaliación das necesidades e situación da persoa afectada, xerando un clima de sostén, conexión emocional e seguridade.

-Traballo psicoeducativo brindando información sobre o trauma e expectativas do tratamento.

-Traballo centrado en técnicas para o manexo do estrés.

-Traballo centrado na expresión e modulación dos afectos. 

-Traballo centrado no manexo de crenzas e pensamentos desadaptativos con respecto ao abuso. 

-Reconstrución de experiencias de apego anteriores ao abuso. Procura de indicadores de vulnerabilidade e de habilidades e competencias por parte da persoa abusada e da familia. 

-Reconstrución da narrativa do trauma. Divídese á súa vez en tres fases, nas que a narrativa é primeiro elaborada co terapeuta por parte da vítima de abuso, para pasar a selo en segundo lugar polas principais persoas responsables do seu coidado no caso das nenas e nenos, e por último unha derradeira fase na que se comparte e se discute a nova narrativa xerada, revisando a capacidade de procesamento cognitivo e anticipación de eventualidades fóra do espazo terapéutico. 

-O último paso, que é á súa vez transversal ao longo da intervención, céntrase no traballo coa familia de compartir a narrativa do trauma, valorar os avances conseguidos e a proxección destes no futuro.

Ilustración de Jane Massey:
https://www.janemassey.co.uk

O programa de intervención en abuso sexual é totalmente gratuíto, e as derivacións ao mesmo realízanse desde o Servizo de Familia, Infancia e Dinamización Demográfica da Consellería de Política Social,  ou desde recursos oficiais como os Centros de Información á Muller (CIM), Servizos Sociais, Policía, Xulgados, etc., mediante unha folla de derivación que recollerá a información imprescindible do caso.  

Desde a Fundación Meniños queremos transmitir a mensaxe ás nenas, nenos, adolescentes e  mulleres vítimas de abuso sexual que viven na Comunidade Autónoma Galega de que non están soas, así como ás familias e a todos os recursos e entidades que cada día son testemuñas deste monstro que impacta profundamente e menoscaba o benestar dunha sociedade que se supón avanzada, que se animen a denunciar cada sospeita da súa existencia, e que sexan coñecedores de que as súas feridas se poden curar a través do traballo terapéutico especializado.

Zaida Robles Pacho
Psicóloga

Derechos Infancia·Familia·Infancia·Meniños

CAL É O CONTO QUE LLE QUEREMOS CONTAR AOS NOSOS NENOS E NENAS?

Un ano máis Fundación Meniños únese este 25 de novembro á loita contra a Violencia de Xénero nunha xornada de sensibilización e incidencia na que todas as miradas están postas nas vítimas, (mulleres, nenos e nenas), e nas nefastas consecuencias da exposición a esa violencia nas súas vidas. 

É parte da nosa misión garantir un contorno familiar sen riscos para a infancia que poda erradicar das vidas das persoas aqueles aspectos que ameazan e deterioran a función de afecto, seguridade e protección que toda familia debe aportar. 

En Fundación Meniños cremos firmemente nas persoas e no seu potencial de cambio, no dereito das mesmas a vivir unha vida libre de violencias que lles permita gozar das pequenas cousas da vida e soñar con grandes proxectos que as fagan sentirse realizadas. Aspiramos e traballamos para conseguir contornos familiares nos que o amor sexa o ingrediente principal. 

Na nosa cultura aprendéronnos que en ocasións o amor doe. Temos escoitado demasiadas veces que quen ben me quere farame sufrir, e isto tivo un fondo calado na nosa maneira de ver o mundo e achegarnos ao amor. Algunhas persoas pecháronse detrás duns fortes muros de formigón e optaron por non sentir amor e así librarse do sufrimento. Outras, pola contra, optaron por resignarse a vivir en relacións nas que ‘aguantar’ ten estado máis presente que gozar. En calquera dos casos, resultaron ser opcións perxudiciais para elas. 

O chamado “amor romántico’’ ten sido unha das ferramentas máis potentes para controlar e someter ás mulleres. Este ”amor” fundaméntase nunha serie de mitos que informan do permitido e o prohibido nas relacións afectivas e que fomenta e perpetúa os estereotipos de xénero coma base das desigualdades entre homes e mulleres. 

Isto podémolo ver máis claramente nos contos clásicos nos que princesas desvalidas necesitan ser salvadas por príncipes fuertes e apostos. Mulleres relegadas ao interior de castelos ou celas onde pasan os días esperando coma Penélope que o seu salvador as rescate do seu cativerio e cambie a súa vida para sempre. Ou ben, belas abnegadas e sumisas que sofren e aguantan desexando que a besta cambie. 
 
Pero isto non é amor. É dependencia, medo, submisión, soidade, culpa… pero non amor. 

Abandonar antigas crenzas sobre o amor e as relacións de parella, comportamentos que reproducen, consciente ou inconscientemente relaciones de maltrato y construír novos modelos de amor e de expresión dos afectos, resulta imprescindible para erradicar os contextos de violencia de xénero.

Cal é o conto que lles queremos contar aos nosos nenos e nenas? Desde Fundación Meniños xa comezamos a cambialo e encantaríanos que nos acompañases na nosa misión.

Porque o amor non doe, e se doe non é amor. 

Mónica Otero. Traballadora Social.

¿CUÁL ES EL CUENTO QUE LE QUEREMOS CONTAR A NUESTROS NIÑOS Y NIÑAS?

Un año más Fundación Meniños se une este 25 de noviembre a la lucha contra la Violencia de Género en una jornada de sensibilización e incidencia en la que todas la miradas están puestas en las víctimas, (mujeres, niños y niñas), y en las nefastas consecuencias de la exposición a dicha violencia en sus vidas. 

Es parte de nuestra misión garantizar un entorno familiar sin riesgos para la infancia que pueda erradicar de las vidas de las personas aquellos aspectos que amenazan y deterioran la función de afecto, seguridad y protección que toda familia debe aportar. 

En Fundación Meniños creemos firmemente en las personas y en su potencial de cambio, en el derecho de las mismas a vivir una vida libre de violencias que les permita disfrutar de las pequeñas cosas de la vida y soñar con grandes proyectos que las hagan sentirse realizadas. Aspiramos y trabajamos para conseguir entornos familiares en los que el amor sea el ingrediente principal. 

En nuestra cultura, nos han enseñado que en ocasiones el amor duele. 
Hemos escuchado demasiadas veces que quien bien me quiere me hará sufrir y esto ha tenido un hondo calado en nuestra manera de ver el mundo y acercarnos al amor. Algunas personas, se han encerrado detrás de unos fuertes muros de hormigón y han optado por no sentir amor y así librarse del sufrimiento. Otras por el contrario, han optado por resignarse a vivir en relaciones en las que ‘aguantar’ ha estado más presente que disfrutar. En cualquiera de los casos, han resultado ser opciones dañinas para ellas. 

El llamado “amor romántico’’ ha sido una de las herramientas más potentes para controlar y someter a las mujeres. Este ”amor” se basa en una serie de mitos que informan de lo permitido y lo prohibido en las relaciones afectivas y que fomenta y perpetúa los estereotipos de género como base de las desigualdades entre hombres y mujeres. 

Esto lo podemos ver más claramente en los cuentos clásicos en los que princesas desvalidas necesitan ser salvadas por príncipes fuertes y apuestos. Mujeres relegadas al interior de castillos o celdas dónde pasan los días esperando cual Penélope que su salvador las rescate de su cautiverio y cambie su vida para siempre. O bien, bellas abnegadas y sumisas que sufren y aguantan deseando que la bestia cambie. 
 
Pero esto no es amor. Es dependencia, miedo, sumisión, soledad, culpa… pero no amor. 

 Abandonar antiguas creencias sobre el amor y las relaciones de pareja, comportamientos que reproducen, consciente o inconscientemente, relaciones de mal trato y construir nuevos modelos de amor y de expresión de los afectos, resulta imprescindible para erradicar los contextos de violencia de género.

¿Cuál es el cuento que les queremos contar a nuestros niños y niñas? Desde Fundación Meniños ya hemos comenzado a cambiarlo y nos encantaría que nos acompañases en nuestra misión.

Porque el amor no duele, y si duele no es amor. 

Mónica Otero. Traballadora Social.